Van de bok opJasper

Mijn zus postte gisteren een foto op Facebook van haar hondje onder een dekentje op de bank waarbij ze zich afvroeg of ze er niet beter naast kon gaan liggen. Het was er inderdaad, in haar woorden, het weer voor: een grijze, druilerige en miezerige zaterdag. Druilerig. Wat een prachtig woord eigenlijk dat treffend uitdrukt hoe nat en somber het was. Druilerig, een woord waarbij de schouders als vanzelf gaan hangen en er een pruillip tevoorschijn komt. Toen ik ’s morgens uit het raam keek was mijn eerste impuls om terug in dat heerlijke, de dag ervoor vers verschoonde bed te duiken en het dekbed weer over mijn hoofd te trekken. Maar dat deed ik niet, ik ging daarentegen een kast op de slaapkamer opruimen. Vol met mandjes met meuk. Oude vergeelde servetten met geborduurde bloemetjes erop die mijn moeder van haar schoonmoeder had gehad. Half opgemaakte potjes met dagcrème die op mijn gezicht niet zo lekker uitsmeerde maar die ik misschien nog kon gebruiken voor het eelt op mijn voeten.

Hoe heerlijk, dat triomfantelijke gevoel van een volle vuilniszak die ik het huis uitdraag. Een opgeruimde geest in een opgeruimd huis en een spiksplinternieuwe badkamer met glanzende tegels en een trekkertje om na iedere douchebeurt de glazen douchecabine droog te maken. En ook de nieuwe zwarte kraan moet voortaan direct afgedroogd. Het duurt even en het moet wennen, maar we gaan dit nieuwe ritueel volhouden! We zijn nog maar op de helft van de eerste maand in het nieuwe jaar en we kunnen ons nog van alles voornemen en de illusie koesteren dat we ons eraan zullen houden. Niet alleen wat betreft huishoudelijke zaken, maar ook hoe we omgaan met al die andere mensen in de wereld om ons heen. Ik persoonlijk wil niet meer zo snel reageren op alles wat ik hoor en opmerk. Gewoon, in gedachten tot 10 tellen en kijken wat er dan gebeurt. Vaak helemaal niets. Een ergernis of opwinding, een beginnende boosheid of verontwaardiging ebt net zo snel weg als die is opgekomen. Zó doe je dat dus: van je af laten glijden en er geen aandacht aan schenken. ‘Je moet het gewoon loslaten’ is zo’n goedbedoeld advies waarvan ik altijd tandenknarsend dacht: Ja, anmehoela, zo kan ik het ook! Maar zo simpel is het dus, even in gedachten pas op de plaats en niet álles op jezelf betrekken.

Ik lees de vorige alinea terug en realiseer me dat het logisch verband tussen een douchetrekkertje en de kunst van het loslaten voor een willekeurige lezer zal ontbreken. Maar ja,  zo gaat het nu eenmaal in mijn hoofd. Van de hak op de tak, van de bok op Jasper. Van beeld of woord tot een volgende associatie, ik word er zelf ook wel eens moe van. Maar het houdt me ook weer levend en alert voor alle dagelijkse dingen om me heen om er later een stukje over te kunnen schrijven. Mijn gedachten meanderen nog even door. De lange geliefde zondag, waar ik vroeger juist zo’n hekel aan had, ligt nog grotendeels voor me. We hebben vanmiddag nog een verjaardagsfeestje en vanavond lekker Wie is de Mol? terugkijken. En wanneer ik opkijk van mijn laptop en mijn blik op de voortuin valt, herinner ik me verheugd de bloembollen die ik heb gepoot: krokussen, narcissen en blauwe druifjes!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *