Rare tijden.

Nog een paar dagen geduld mensen, en we zijn weer terug in het oude normaal. Het moet wel heel gek lopen als we straks, bij de laatste persconferentie, horen dat de verwachte versoepelingen niet door zullen gaan. Ik ga er in ieder geval van uit dat alle maatregelen en al het abnormale, van mondkapje tot 1.5 m afstand houden, van wc-papier hamsteren tot verplicht in quarantaine blijven, binnen no-time tot rariteiten uit een vreemd verleden zullen worden beschouwd. Wat ik je brom: binnen een half jaar is die hele pandemie, zijn alle ellende, onwil en teleurstelling uit ons gemeenschappelijk geheugen verdwenen en pakken we de draad van ons leven weer op alsof we die nooit zijn kwijtgeraakt.

Tijdens een verjaardagsfeestje zullen we het er gerust nog eens over hebben: ‘Weet je nog in de beginjaren ’20 toen de hele horeca en zowat alle winkels gesloten waren? Ja, gelukkig mochten we nog naar de slijterij en konden we maandverband en deodorant kopen en ons dagelijks brood’. En hoe bizar dat de ganse kunst- en cultuursector gedurende lange perioden verboden terrein was, want gevaarlijk door mogelijke besmettingen. En dat terwijl ik, wanneer we dan wel weer een tijdje naar het museum of theater mochten, me super veilig voelde door de QR-code controle bij de ingang, de strak aangegeven looproutes en door het gegeven dat er maar een beperkt aantal mensen naar binnen mocht.

Maar er gebeurden wel meer rare dingen in deze afgelopen twee jaar. Wie van ons had ooit van zijn leven verwacht nog eens een avondklok mee te maken. Dat je gewoon van 21.00 tot 4.30u verplicht in je huis moest blijven en zelfs een boete kon krijgen als je je toch zonder geldige reden buiten waagde. Niet dat ik persoonlijk nou zoveel moeite had met die beperking, ik zit ‘s avonds toch het liefst in mijn eigen bank. Maar mijn jongste dochter vertelde hoe ze zich, na een avondje op visite bij vriendinnen thuis, rond 1.00u ’s nachts de longen uit het lijf fietste door donkere en verlaten steegjes. Als een dief in de nacht, met kloppend hart. En die avondklok duurde ook nog eens ruim 3 maanden in plaats van de aangekondigde 3 weken. Een toch hebben we het allemaal maar ondergaan en doorstaan. De meesten van ons berustend en in vertrouwen op een goede afloop, want ja, alleen samen konden we Corona eronder krijgen. Een minderheid was het er echter niet mee eens, met al die maatregelen niet en ook niet met het feit dat Corona nu eenmaal bestond. En dat heeft die groep de rest van de bevolking ook luidruchtig laten weten, met ratels en trommels en blaten en morren.

Vanmorgen stond ik buiten de ramen te lappen en hoorde boven me het geluid van een helikopter, zo dacht ik. Ach, het lievelingswoord van mijn bijna tweejarige kleindochter op dit moment: “He-li-kóp-ter!” zo noemt ze iedere ventilator die ze tegenkomt op vakantie in Mexico. Ik draai mijn hoofd naar achteren omhoog om te verifiëren of het geluid inderdaad van een helikopter is. Maar het zijn twee kleine vliegtuigjes, elk met een spandoek tekst achter zich aan zwierend. Met enige moeite ontwaar ik de letters: ‘Waarvoor nog een booster?’ op de ene wimpel en op de andere ‘Vrijheid voor een prikkie’.

Ik kijk de vliegtuigjes nog enige tijd na, verbaasd en vol ongeloof tegelijk door zoveel onbenullige mosterd na de maaltijd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *