Ook met mij

Het was alweer een paar weken geleden dat ik onze zaterdagmarkt visiteerde. Want ja, je weet wel, lockdown en zo, en bij de markt hoort traditiegetrouw ook een bezoek aan het nabijgelegen winkelcentrum en na afloop een wijntje op de Dijk dus je denkt al gauw: Laat ook maar, ik stuur mijn man wel voor de kaas en de (goddelijke dus verslavende) noten. Maar vandaag was ik er weer en stond ik in de rij voor de notenkraam.

Ineens zie ik vanuit mijn rechterooghoek iemand op me af komen stormen en schrikkerig als ik ben slaak ik een gil. Maar het is gewoon mijn jongste zus die blij is mij te zien en we omhelzen elkaar, de mondkapjes aan een ieders oorlel bungelend. Om ons heen staan groepjes mensen – opgeschrikt, geërgerd – om zoveel losbandigheid terwijl we toch allemaal, godbetert, onze uiterste best doen om uit deze hemeltergende toestand te geraken. Even later sta ik bij de kaasboer en koop een paar Franse kaasjes voor de visite van morgen. De kaasbaas vraagt vriendelijk hoe het met mij gaat (ben een van zijn oudste en trouwste klanten) en ik antwoord spontaan: “Goed hoor, ik ben jarig vandaag!” Ook nu kijken mensen verbaasd op, naast en achter me in de wachtrij voor de kraam. Maar dit is nu eenmaal een familiedingetje, hoe ouder we worden hoe liever we wildvreemden deelgenoot maken van onze geboortedag. Mijn vader spande de kroon, de goede man was altijd zielsgelukkig wanneer hij jarig was en stalde zijn cadeautjes uit op het dressoir. Een fles Olifant Vieux, Berken Haarwater, en een pakje Caballero zonder filter, als een kind zo blij met pakjesavond. Nu ik zo aan mijn Pa terugdenk lijkt me deze manier van celebreren dat je überhaupt bent geboren ook de enige juiste. Gewoon blij en dankbaar zijn wanneer je weer een jaartje ouder wordt, cadeautjes krijgt en een taartje mag weggeven.

Na dit intermezzo bij de kaaskraam kwam ik bij de fietsenstalling de schoonvader van de oudste dochter tegen. Ook hij feliciteerde me en hij vroeg zich af of ik van plan was mijn komende column aan het #metoo schandaal rond The Voice of Holland te gaan wijden. Ik moet bedenkelijk hebben gekeken, maar hij drong toch even aan. Naast het beschrijven van mijn eigen vertrouwde en veilige huis-tuin-en-keuken-bubbel zou een beetje meer engagement niet verkeerd zijn. Ik sputterde nog wat tegen. Wel een héél zwaar onderwerp hoor en er is nu al zó veel over gezegd en evenveel over gezwegen. Waarom zou ik mijn wekelijkse causerie verstoren door over vunzige en vuile doof- en beerputten te beginnen? Maar al tijdens het terugfietsen naar huis besefte ik dat de schoonvader gelijk had. Natuurlijk moet ik hier iets over zeggen, al was het maar me luid en duidelijk solidair verklaren met alle meisjes en vrouwen die te maken hebben (gehad) met ongewenste seksuele intimiteiten en intimidatie, of het nu aanranding, verkrachting of een vrijpostige hand op een bil betreft. Veel te veel vrouwen zullen in stilte en met ongepaste schaamte moeten erkennen dat #metoo ook op hen van toepassing is. Later die middag hoorde ik in de supermarkt hoe twee wat oudere stellen zich beklaagden over de gesloten horeca-etablissementen op de Dijk. “Nou ja, je mag toch al niet meer aan de vrouwen komen” ginnegapte de ene man tegen de andere”. Vond ik eigenlijk helemaal niet zo grappig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *