Mooi geweest.

In de afgelopen vier jaar heb ik vanachter mijn laptop vaak uit mijn voorraam naar buiten gestaard. Daarbij heb ik veel gemijmerd, zo nu en dan een diepe zucht geslaakt en aan intro- en retrospectie gedaan. Voor een ieder die geringschattend zijn schouders ophaalt of alles maar voor lief neemt, geloof me. Iedere week een column leveren van rond de 550 woorden of een prachtig passende illustratie: we hebben het graag en met liefde gedaan, maar het was voorwaar geen sinecure!

In ons dorp geldt het motto: ‘Als je dan toch iets wil ondernemen, dan moet je het vooral goed doen’, en deze stelregel indachtig probeerden we onszelf iedere week weer een stukje te verbeteren. De zinnen moesten beter lopen, de lezers moesten zich kunnen herkennen, een lach en een traan en wat al dies meer zij. Mijn zus werd steeds beter in het treffend weergeven van een situatie, van een blik op een gezicht dat geloof, verbazing of grote tevredenheid kon uitdrukken. Het waren vaak kleine verhaaltjes, observaties en belevenissen uit het leven van twee vrouwen van een zekere leeftijd. Moeders, oma’s en echtgenoten die nu bij machte waren om met mededogen terug te kijken naar dat meisje en die jonge vrouw die we ook zijn geweest. En hoe mooi om te merken, door reacties van generatiegenoten, op de markt, in de buurt en op weg door het dorp, dat wij vrouwen vaak zo op elkaar lijken, “het is allemaal zó herkenbaar!”. Dezelfde wensen en verwensingen, hetzelfde soort stil berusten, ‘toe maar, zeg maar niks meer’ en dezelfde vrouwelijke ondeugendheid en wispelturigheid – la donna è mobile. En eenzelfde, diep van binnen gevoeld besef dat het van de vrouwen moet komen. Nou voelen we ons heus niet per definitie béter dan die mannen van ons, al die mannen, maar dat wat ons vrouwen bindt maakt ons tegelijkertijd sterker, scherpzinniger en wijzer.

Wat heerlijk dit, wat een duizelingwekkende kracht en macht om dit zo neer te kunnen pennen op dat geduldige papier dat wacht op mijn woorden die zomaar uit mijn hoofd tevoorschijn komen. Die ik mag wikken en wegen en rangschikken voor een nieuwe column in de NIVO die daarna nog eens online wordt gepost op de sociale media. Wie schrijft die blijft, en blijven wil ik nog wel enige tijd. Maar toch, er wordt ook beweerd dat je op het hoogtepunt moet stoppen en mensen die in herhaling vallen worden in het algemeen als vervelend en zeurderig beschouwd.

De Zusson gaan gewoon verder met hun dagelijkse beslommeringen. We schillen de aardappelen, smeren het brood, doen ons werk. We sussen en troosten, we bemoedigen en relativeren. We geven er een draai aan wanneer het zo uitkomt en verwonderen ons nog steeds over hoe inspirerend het leven kan zijn.

En het leven houdt natuurlijk niet op wanneer wij niet meer iedere week als De Zusson in de NIVO staan. Angelique gaat verder met hetgeen waar ze zo goed in is: teken- en schilderlessen geven aan kinderen en volwassenen. Zichzelf iedere keer weer uitvinden en kunst creëren. En haar nieuwe website ‘Studio Precies’ (www.studioprecies.nl) verder ontwikkelen en ongetwijfeld tot een succes maken want ‘wat zij in haar kop heeft, zit haar niet in haar gat’. En ik zei de gek ga nog veel verhalen schrijven. Over al die kleine bijzondere gebeurtenissen en ontmoetingen. Over al die mooie mensen om me heen.

Gudy en Angelique van den Hogen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *