Feest van het licht.

Het is zondag 5 december en zoals iedere week zit ik achter mijn laptop te broeden op een vermakelijk stukje tekst. Alhoewel, broeden is nu niet het juiste woord. Ja, mijn lijf is gespannen, staat zowat strak van het ei dat eruit moet. Mijn hoofd zit barstensvol woorden die eruit willen stromen, als een waterval. Allerlei emoties lijken elkaar te verdringen om op de voorgrond te komen, ongeloof, boosheid, schaamte en verdriet waarbij die laatste het lijkt te gaan winnen.

Eigenlijk had ik graag op zaterdag de tekst af willen hebben, dan had ik nu een fikse wandeling kunnen gaan maken. Langs de dijk en het water. De blik op oneindig en genietend van de kalmerende cadans van mijn wandelschoenen die als vanzelf de voetsporen van de vorige week lijken te volgen. Maar gisteren had ik geen tijd om te schrijven, want in de namiddag stond ‘sinterklazen’ bij ons thuis met de kinderen en kleinkinderen op het programma. Dus zit ik nu te draaien op mijn stoel en pak ik nog een kop koffie en een stukje overgebleven Sinttaart van gisteren. En daarna een beker thee en ga ik nog een keer naar de wc, was mijn handen, doe een draai in de wasmachine en staar uit het raam. Naar de kastanjeboom die al zo’n jaar of 55 staat te groeien en waarop nu door de gemeente een aanplakbiljet is geplakt. Ze gaan hem kappen, zo staat vermeld, want hij is ofwel ernstig ziek of een gevaar voor de omwonenden. Ik schrik ervan, onze mooie kastanjeboom, hij ziet er toch echt niet ziek uit! Er staat ook een telefoonnummer bij, ik kan dus navraag doen. Een vriendelijke ambtenaar staat mij te woord en slaat er de bomendossiers op na: sorry mevrouw, maar de boom lijdt aan de kastanjebloedingsziekte en moet worden geveld. Gelukkig gaan ze herplanten, maar geen kastanje want in het hele land loopt de stroperige bruine vloeistof uit hun basten.

Mijn trouwe lezers zullen zich nu inmiddels in verwarring afvragen waar ik naar toe wil. Ik weet het, ik ben uitstelgedrag aan het vertonen. Er moet me iets van het hart maar ik durf het niet. Ik ben misselijk en bang om mijn ei te leggen en realiseer me dat het veel makkelijker is om ermee te gooien, gewoon lekker de ruimte in, dan ben je er ook van af. Morgen gaat de Sint weer naar Spanje, met zijn paard en gevolg van Pieten en keert de rust voorlopig terug op het dorp. Dan kunnen we de kerstboom weer neerzetten en alle kaarsjes aansteken. Het feest van het Licht, het feest van ‘heb uw naaste lief als uzelf’, een misplaatste en lachwekkende slogan in deze 21e eeuw.  We gaan niet meer massaal naar de kerk met kerstmis, die gewoonte is in de loop der jaren steeds meer afgebrokkeld. Liever gaan we gezellig bij elkaar zitten, met veel eten en drank. Is niet erg, moet kunnen. Tradities gaan soms te lang mee, maar kunnen ook geleidelijk verdwijnen en dan hebben we het er naderhand nog over, vaak met verbazing of zelfs afschuw. Weet je nog dat we katten knuppelden als volksvermaak of kreeften en krabben levend kookten voordat we ze opaten? Weet je nog dat we zwarte (en witte) mannen en vrouwen bekogelden met van alles en nog wat en zelf onze gezichten pikzwart verfden?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *